TEN the export network biedt advies en ondersteuning aan food bedrijven die internationaal succesvol willen ondernemen. Om dit goed te kunnen doen is het belangrijk om te weten wat er zich in de internationale food wereld speelt. Regelmatig reizen wij dan ook naar buitenlandse markten, om te zien wat consumenten belangrijk vinden, welke producten er op het schap staan, wat inkopers beweegt om iets wel of niet op te nemen etc. Tijdens deze reizen ontmoeten we mensen, maken we kennis met andere zienswijzen en culturen. Al deze ervaringen delen we graag in onze reisblogs.

Tijdens onze exportactiviteiten komen we in aanraking met vele internationaliteiten, bijzondere gewoontes en vreemde talen en culturen. Lees hier over onze ervaringen!





Zandhappen in Kuwait

Het vliegtuig zet de daling in. Buiten veranderen de kleuren van pastelblauw naar vaag bruin. Zwevend over een enorme zandbak naderen we Kuwait International Airport. Die onbestemde, heerlijke kriebel van het betreden van nieuw grondgebied wordt steeds sterker. Bij velen is dit rijke oliestaatje vooral bekend door de inval van Irak in 1990. Niet echt een toeristische bestemming en zonder zakelijk doel zou het ook voor ons onbekend terrein zijn gebleven. Inmiddels komen we er al jaren. De eigenaar van het distributiebedrijf dat we gaan bezoeken is een vooraanstaande Koeweiter. Albert was eerder wel eens uitgenodigd voor een samenzijn met hem en zijn vrienden: voorname Arabische oliesjeiks die al lurkend aan een waterpijp de wereld hervormen. Voor vrouwen natuurlijk absoluut verboden terrein.

“Welcome, welcome, please come inside!” Sundeep, logistiek manager, drukt ons hartelijk de hand, zijn hoofd op typisch Indiase wijze schuddend. Daar verschijnt ook de commercieel manager, Mr. Arshad, breed gebouwd en dito lachend. “So good to see you here, how are you doing? Hadj is waiting for you.” Hij gaat ons voor naar het ‘heilige der heiligen’: de werkkamer van de eigenaar, die – naar aanleiding van de pelgrimstocht die hij naar Mekka maakte – respectvol Hadj genoemd wordt.

“Hadj is meerdere malen
in Nederland geweest en heeft hier naast goede herinneringen kennelijk
ook een koekjestrommel
aan overgehouden.”

De 67-jarige Hadj, gekleed in hagelwitte dishdasha, begroet ons. Hij buigt respectvol naar me toe met zijn hand op zijn hart. Ik imiteer zijn gebaar. Het is de normale, formele begroeting richting vrouwen. Maar daarna steekt hij zijn hand uit. Ik glimlach en schud zijn hand. Het heeft jaren geduurd, maar inmiddels heeft de relatie zich zodanig ontwikkeld dat de meeste mannen mij de hand schudden. We worden op hoge stoelen voor het enorme eikenhouten bureau van Hadj gepositioneerd. Sundeep, Mr. Arshad en een handvol volgelingen zakken diep weg in een lage, mosgroene bank die in U-vorm om ons heen staat. Hadj pakt een koekjestrommel met een Hollandse molen op het deksel en biedt ons een koekje aan. Een zandkoekje, hoe toepasselijk. Daarna neemt hij plaats achter zijn bureau, in een veel te lage leunstoel. Zijn hoofd met keurig gedrapeerde witte gutra komt net boven het bureaublad uit. Ik bijt op mijn wang. De setting werkt wat op mijn lachspieren, maar de bedoelingen zijn zeer oprecht. “Please, take another cookie!” De koekjestrommel komt weer tevoorschijn. Hadj is meerdere malen in Nederland geweest en heeft hier naast goede herinneringen kennelijk ook een koekjestrommel aan overgehouden.

Het gesprek kabbelt voort. Ik vraag me af wanneer ons nieuwe project ter sprake komt, maar Hollandse directheid is in deze situatie zeer ongepast. Plotseling wordt het project toch even genoemd. Arshad geeft een korte voorzet, Hadj vraagt een toelichting. Hij knikt, herdrapeert zijn gutra, humt goedkeurend en pakt de koektrommel er weer bij. Het gesprek wordt vervolgd, over de gezondheid van Hadj, de lastige aandelenmarkt, de economische situatie, onze privésituatie, over het leven. Hij vraagt steeds naar onze zienswijze en we voelen zijn oprechte interesse. Na een laatste duik in de bodemloze trommel sluiten we ons bezoek af met een lunch bij de Libanees. Al filosoferend delen we een tabouleh. Hoeveel wij mensen ondanks al onze verschillen toch zoveel overeenkomen. Al houden we het thuis toch maar bij één koekje bij de koffie.

Wilt u meer uit uw exportactiviteiten halen?

neem contact met ons op